Naar de inhoud
De Mahabharataopnieuw verteld

Boek 4 · Hoofdstuk eenentwintig

De stad in de zee

Verteld door Vaishampayana; in het verhaal nemen ook anderen het woord. Ongeveer 7 minuten lezen.

Overal waar ik langskwam, prezen de grote rishi's me, en ik zag de oceaan, waar alle wateren samenkomen, die nooit vergaat. Golven vol schuim rezen op en vielen uiteen, alsof er bergen voortbewogen. Er voeren schepen, vol edelstenen. Timingila's, reusachtige zeedieren, en schildpadden en makara's lagen onder water als rotsen. Schelpen glansden op de bodem, zoals sterren 's nachts achter een dunne wolk. Edelstenen dreven in hopen rond, en er draaide een woeste wind.

Voorbij die oceaan zag ik dichtbij de stad van de daitya's liggen, vol danava's. Matali dook met de wagen omlaag, naar de bodem, en hij stormde op de stad af, zodat ze dreunde van het geraas. De danava's hoorden het, en ze dachten dat ik de koning van de goden was. Ze schrokken. Ze grepen hun wapens, ze sloten de poorten en bewaakten de stad, en er was niemand meer te zien.

Lees het hele verhaal in hoofdstuk eenentwintig, De stad in de zee

In hetzelfde hoofdstuk

De Nivatakavacha's; Hiranyapura; Indra's woorden en Narada's verbod.