Boek 4 · Hoofdstuk eenentwintig, De stad in de zee
Een mens is hun dood
Op de terugweg zag ik een stad die ging waarheen ze wilde en die straalde als het vuur en de zon. Ze had vier poorten, met torens en wachttorens, en niemand kon erin komen. Alles was er van edelstenen, ook de bomen, die bloemen en vruchten droegen, en er zaten vogels in. Het wemelde er van asura's die altijd vrolijk waren, met kransen om en gewapend. Ik vroeg Matali wat dat voor een stad was.
'Er was een daitya-vrouw die Puloma heette,' zei Matali, 'en een asura-vrouw die Kalaka heette, en die hebben duizend jaar van de goden de zwaarste ascese gedaan. Aan het einde van hun ascese gaf Brahma, de Zelfgeborene, hun een gunst. Ze kozen dat hun zonen weinig leed zouden kennen, en dat goden, rakshasa's en naga's hen niet zouden kunnen doden. En ze kregen deze stad, die door de lucht gaat, vol edelstenen, en die zelfs de onsterfelijken niet kunnen aanvallen. Er is alles wat je maar kunt wensen, en geen verdriet en geen ziekte. Brahma heeft haar voor de Kalakeya's gemaakt. Ze heet Hiranyapura, en de Pauloma's en de Kalakeya's, de zonen van Puloma en van Kalaka, wonen er en bewaken haar. Maar lang geleden heeft Brahma bepaald dat een mens hun dood zou zijn. Breng ook deze Kalakeya's in de strijd snel om, Arjuna, met het wapen van de bliksem.'
Lees het hele verhaal in hoofdstuk eenentwintig, De stad in de zee
In hetzelfde hoofdstuk
De Nivatakavacha's; Hiranyapura; Indra's woorden en Narada's verbod.