Boek 4 · Hoofdstuk dertien, De gelofte van de omhelzing
Shanta
'Dat zijn rakshasa's, mijn zoon,' zei Vibhandaka. 'Ze lopen rond in zo'n wonderlijk mooie gedaante. Hun schoonheid is ongeëvenaard, maar ze zijn uiterst wreed, en ze denken altijd na over hoe ze de ascese kunnen verstoren. Ze nemen mooie gestalten aan, jongen, en ze verleiden je met hun listen. Met hun wrede daden storten ze de muni's in de wouden uit hun geluk en uit hun werelden. Een muni die zichzelf beheerst en de werelden van de goeden wil bereiken, moet niets met hen te maken hebben. Ze doen kwaad, en het verstoren van de ascese is hun genoegen. Die dranken, mijn zoon, zijn slecht en mag men niet drinken: slechte mensen drinken ze. En die kransen, kleurig, stralend en geurig, zijn niet voor muni's.'
Lees het hele verhaal in hoofdstuk dertien, De gelofte van de omhelzing
In hetzelfde hoofdstuk
Rishyashringa en Shanta; het altaar in zee.