Naar de inhoud
De Mahabharataopnieuw verteld

Boek 4 · Hoofdstuk dertien, De gelofte van de omhelzing

Shanta

Verteld door Vaishampayana; in het verhaal nemen ook anderen het woord. Ongeveer 3 minuten lezen.

'Dat zijn rakshasa's, mijn zoon,' zei Vibhandaka. 'Ze lopen rond in zo'n wonderlijk mooie gedaante. Hun schoonheid is ongeëvenaard, maar ze zijn uiterst wreed, en ze denken altijd na over hoe ze de ascese kunnen verstoren. Ze nemen mooie gestalten aan, jongen, en ze verleiden je met hun listen. Met hun wrede daden storten ze de muni's in de wouden uit hun geluk en uit hun werelden. Een muni die zichzelf beheerst en de werelden van de goeden wil bereiken, moet niets met hen te maken hebben. Ze doen kwaad, en het verstoren van de ascese is hun genoegen. Die dranken, mijn zoon, zijn slecht en mag men niet drinken: slechte mensen drinken ze. En die kransen, kleurig, stralend en geurig, zijn niet voor muni's.'

Lees het hele verhaal in hoofdstuk dertien, De gelofte van de omhelzing

In hetzelfde hoofdstuk

Rishyashringa en Shanta; het altaar in zee.