Boek 4 · Hoofdstuk dertien
De gelofte van de omhelzing
De oude vrouw bouwde een hermitage op het water, een boot, om te volbrengen wat de koning wilde, zoals hij het had opgedragen en zoals haar eigen verstand het haar ingaf. Er stonden bomen op, door mensenhanden gemaakt, met bloemen en vruchten, en struiken en ranken die zoete vruchten gaven, wat men maar wilde. Het was er mooi en lieflijk, haast niet te geloven. Ze legde de boot vast, niet ver van de hermitage van Vibhandaka, en liet mannen nagaan waar de muni gewoonlijk rondliep. Zodra ze een moment vond waarop hij weg was, legde ze haar dochter uit wat ze moest doen en stuurde haar erheen, een courtisane, en een verstandige.
Lees het hele verhaal in hoofdstuk dertien, De gelofte van de omhelzing
In hetzelfde hoofdstuk
Rishyashringa en Shanta; het altaar in zee.