Boek 4 · Hoofdstuk zeven, Het halve kleed
Aan geen andere man
Damayanti werd wakker, uitgerust, alleen in het woud. Ze zag haar man nergens, en ze schreeuwde het uit.
'Ach, mijn beschermer! Ach, koning! Mijn man, laat je me in de steek? Ik ben verloren, ik ga eraan, ik ben bang, hier in dit lege woud. Je kent de dharma, koning, je spreekt de waarheid: hoe kun je dan je woord breken en me slapend achterlaten? Hoe kun je weggaan bij je vrouw, die je gehoorzaam volgt, die jou nooit iets heeft aangedaan, terwijl anderen jou wel iets hebben aangedaan? Maak de woorden waar die je in het bijzijn van de hoeders van de wereld tegen me zei. Niemand sterft voor zijn tijd: daarom leef ik nog, nu je me verlaten hebt. Het is genoeg, die grap. Ik ben bang. Laat je zien. Ik zie je, ik zie je, koning, daar sta je! Je verschuilt je achter de struiken: waarom antwoord je niet? Het is wreed van je dat je niet komt om me in je armen te nemen en te troosten, nu ik er zo aan toe ben en klaag. Om mezelf treur ik niet, en ook om niets anders. Ik treur om jou: hoe moet het met je, alleen? Hoe zal het je gaan, 's avonds, onder de bomen, met dorst en honger en moe, als je mij niet ziet?'
Lees het hele verhaal in hoofdstuk zeven, Het halve kleed
In hetzelfde hoofdstuk
Kali en het spel; Nala verlaat Damayanti in het halve kleed; de slang, de jager, de berg en de asceten.