Boek 4 · Hoofdstuk zeventien
De geurige lotus
Zes nachten woonden ze daar, rein, in afwachting van Arjuna. Ze liepen rond in het mooie woud, met de bloeiende bomen die doorbogen onder hun vruchten, met de kokila's in de koele schaduw, en de heldere meren vol lotussen, en een geurige wind waaide over hen heen.
Op een dag bracht een wind uit het noordoosten, toevallig, een lotus van de goden mee, met duizend bladeren. Draupadi zag hem op de grond liggen, waar de wind hem had neergelegd, rein, met een geur die niet van deze wereld was. Ze raapte hem op, de geurige lotus, en ze liep ermee naar Bhima.
'Kijk, Bhima,' zei ze, 'wat een bloem, van de goden, en wat een geur. Hij maakt mijn hart blij. Deze geef ik aan Yudhishthira. Haal er meer voor me. Ik wil ze meenemen naar onze hermitage in Kamyaka. Als ik je lief ben, Bhima, haal er dan veel.'
Lees het hele verhaal in hoofdstuk zeventien, De geurige lotus
In hetzelfde hoofdstuk
De drempel van de bergen; Naraka en de ever; de storm en Ghatotkacha; Badari; Bhima op weg naar de lotus.