Naar de inhoud
De Mahabharataopnieuw verteld

Boek 4 · Hoofdstuk zeventien, De geurige lotus

Op een gedachte

Verteld door Vaishampayana, aan koning Janamejaya, tijdens het slangenoffer. Ongeveer 4 minuten lezen.

Met gespannen bogen, met pijlkokers vol pijlen, met vingerbeschermers van leguanenleer en met hun zwaarden trokken de Pandava's met Draupadi en de voornaamste brahmanen naar de Gandhamadana. Onderweg zagen ze meren en rivieren, bergen en wouden, bomen met brede schaduw op de toppen, en plekken waar het hele jaar door bloemen en vruchten waren en waar de goden en de rishi's kwamen. Ze leefden van vruchten en wortels, ze hielden hun zinnen naar binnen gekeerd, en ze gingen door ruw land, omhoog en omlaag, langs smalle doorgangen, en zagen veel wild.

Ze kwamen bij de berg zelf, waar rishi's en siddha's wonen, waar de kinnara's rondgaan en waar de gandharva's en de apsara's graag zijn. Op het moment dat ze de Gandhamadana op gingen, stak er een storm op, met een zware regen. Stof wolkte op, met massa's bladeren, en bedekte de aarde, de lucht en het hemelgewelf. Ze zagen elkaar niet meer en konden niet met elkaar praten, want de duisternis sloeg hun ogen dicht en de wind, vol gruis van stenen, sleurde hen mee. Bomen braken in de wind en sloegen tegen de grond, en de lucht was vol van dat kraken. Valt het hemelgewelf naar beneden, dachten ze, of scheuren de bergen open? Ze tastten met hun handen om zich heen en kropen weg bij de bomen die het dichtst bij waren, bij mierenhopen, in kuilen.

Lees het hele verhaal in hoofdstuk zeventien, De geurige lotus

In hetzelfde hoofdstuk

De drempel van de bergen; Naraka en de ever; de storm en Ghatotkacha; Badari; Bhima op weg naar de lotus.