Naar de inhoud
De Mahabharataopnieuw verteld

Boek 4 · Hoofdstuk zeventien, De geurige lotus

Ik kan gaan

Verteld door Vaishampayana, aan koning Janamejaya, tijdens het slangenoffer. Ongeveer 6 minuten lezen.

'De Ushirabija ligt achter je, zoon van Kunti, en de Mainaka, en de Shveta, en de Kala-berg,' zei Lomasha. 'Hier stroomt de Ganga in zeven armen. Dit is een plek zonder stof, en hier brandt altijd een vuur. Geen mens kan dat met eigen ogen zien. Houd je aandacht bij elkaar, laat je door niets afleiden, dan zul je deze tirtha's zien. Daar ligt de speelplaats van de goden, en je ziet nog de afdrukken van hun voeten.

Nu gaan we de Shveta op, en de Mandara, waar Manibhadra woont, de koning van de yaksha's, en Kubera, die over alle yaksha's heerst. Achtentachtigduizend gandharva's, snel als de wind, en vier keer zoveel kimpurusha's, wezens die half mens en half dier zijn, en yaksha's in vele gedaanten, ieder met zijn eigen wapen, dienen Manibhadra. Hun macht is hier zo groot dat ze de koning van de goden van zijn zetel zouden kunnen stoten. Zij bewaken deze bergen, samen met de rakshasa's, en daarom komt hier niemand. Kubera heeft ook raadslieden, en rakshasa's van zijn eigen volk, woeste en vriendelijke. Die zullen we tegenkomen. Wees klaar om moed te tonen.'

Lees het hele verhaal in hoofdstuk zeventien, De geurige lotus

In hetzelfde hoofdstuk

De drempel van de bergen; Naraka en de ever; de storm en Ghatotkacha; Badari; Bhima op weg naar de lotus.