Boek 4 · Hoofdstuk acht, De moedervlek
Het lotusmeer
Damayanti trok met de karavaan mee, want ze verlangde ernaar haar man te zien. Na dagen reizen kwamen de handelaars midden in dat dichte woud bij een groot meer, dat geurde naar lotussen. Het water was helder en zoet, en op de oevers was gras en hout, en er waren vruchten en bloemen en vogels van allerlei soort. De dieren van de karavaan waren uitgeput, en met verlof van hun leider sloegen de handelaars hun kamp op rond het meer. Het werd avond, en ze bleven er.
Midden in de nacht, toen alles stil was en de vermoeide karavaan sliep, kwam er een kudde wilde olifanten naar een bergstroom om te drinken, en het water was troebel van het vocht dat bij hun bronst van hun slapen liep. Ze zagen de karavaan, en de vele tamme olifanten die erbij hoorden, en in hun bronst stormden ze erop af om ze te doden. Ze kwamen zo hard aan als rotsblokken die van een bergtop naar beneden storten. De karavaan lag te slapen rond het lotusmeer, dwars over hun paden, en ineens vertrapten de olifanten de mensen die daar op de grond lagen. Met kreten van 'Ach!' en 'Help!' vluchtten de handelaars, nog blind van de slaap, de struiken en het bos in. Sommigen werden gedood door de slagtanden, anderen door de slurven, anderen door de poten. Veel kamelen en paarden kwamen om, en wie te voet vluchtte, liep in zijn angst de anderen onder de voet. Sommigen vielen schreeuwend op de grond, sommigen klommen in de bomen, anderen stortten in de kuilen. Er klonk een geschreeuw dat de drie werelden deed schrikken. 'Brand! Red ons! Vlucht! Waarom vluchten jullie? Pak de juwelen, ze liggen overal! Al dat geld is niets waard! Ik lieg niet!'
Lees het hele verhaal in hoofdstuk acht, De moedervlek
In hetzelfde hoofdstuk
Damayanti bij de karavaan en in Chedi; Nala en Karkotaka; Damayanti herkend; een tweede svayamvara.