Boek 1 · Hoofdstuk vijf, De roof van de amrita
De wagenmenner van de zon
Garuda maakte zich kleiner en zei: 'Laat geen schepsel bang zijn. Jullie schrokken van mijn verschrikkelijke gedaante; daarom heb ik mijn kracht getemd.'
Garuda kon gaan waar hij wilde en naar believen zijn kracht oproepen. Hij nam zijn broer Aruna, het kind uit het eerste ei, op zijn rug en vloog van het huis van zijn vader naar zijn moeder, aan de overkant van de grote oceaan. Daar zette hij de schitterende Aruna in het oosten neer, juist toen Surya had besloten de werelden met zijn felle stralen te verbranden.
'Wanneer besloot Surya de werelden te verbranden?' vroeg Shaunaka. 'Wat hadden de goden hem aangedaan dat hij zo woedend werd?'
Lees het hele verhaal in hoofdstuk vijf, De roof van de amrita
In hetzelfde hoofdstuk
Garuda: slavendienst, olifant en schildpad, de duimgrote rishi's, de amrita; Shesha draagt de aarde.