Boek 4 · Hoofdstuk één, Waarom groeit je woede niet?
De arts van beiden
'Woede doodt de mensen,' zei Yudhishthira, 'en woede laat ze ook gedijen. Begrijp dat goed, Draupadi: bloei en ondergang hebben allebei hun wortel in de woede. Wie haar bedwingt, vaart er wel bij, maar wie haar nooit inhoudt, wordt erdoor te gronde gericht. Overal zie je dat de schepselen door woede ten onder gaan. Hoe zou iemand als ik dan toegeven aan de woede, die de wereld vernietigt?
In zijn woede doet een mens kwaad. Hij doodt zelfs zijn leraren en kleineert met harde woorden wie boven hem staat. Hij weet niet meer wat hij mag zeggen en wat niet: er is niets wat hij niet doet, niets wat hij niet zegt. Hij doodt wie niet gedood mag worden en eert wie de dood verdient, en zichzelf stuurt hij naar het huis van Yama. De wijzen zien die gebreken, en omdat ze het hoogste goed zoeken, hier en in de volgende wereld, hebben ze hun woede overwonnen. Hoe zou iemand als ik dan de woede volgen die zij hebben afgelegd? Daaraan denk ik, Draupadi, en daarom groeit mijn woede niet.
Lees het hele verhaal in hoofdstuk één, Waarom groeit je woede niet?
In hetzelfde hoofdstuk
Het Dvaitavana; Markandeya en Baka Dalbhya; Draupadi vraagt Yudhishthira waarom hij niet woedend wordt; zijn lof van de vergeving.