Boek 4 · Hoofdstuk vijf
Door een spion
'Muni,' zei Janamejaya, 'al die klachten van koning Dhritarashtra waren zinloos, nadat hij de dappere Pandava's zelf had verbannen. Hoe kon een koning zijn eigen zoon Duryodhana, met zijn kleine verstand, zijn gang laten gaan, terwijl die de grote strijders, de zonen van Pandu, tot woede dreef? En vertel me: wat aten de zonen van Pandu in het woud? Wat het woud hun gaf, of wat er op de akkers groeide?'
Ze aten wat het woud gaf, en het wild dat ze met zuivere pijlen schoten, maar het eerste deel boden ze de brahmanen aan, en pas daarna aten ze zelf. Want toen die helden met hun grote bogen in het woud woonden, volgden de brahmanen hen, brahmanen die het offervuur onderhielden en brahmanen die het niet onderhielden. Yudhishthira zorgde voor tienduizend snataka's, die hun leerjaren met het rituele bad hadden afgesloten en de weg naar de bevrijding kenden. Ruru-herten, zwarte antilopen en ander wild dat rein genoeg was voor het offer, schoot hij met zijn pijlen, en hij gaf het de brahmanen. Niemand bij hem zag bleek of was ziek, niemand was mager of zwak, bedroefd of bang. Yudhishthira, de koning van de dharma, zorgde voor zijn broers als voor zijn zonen, en voor zijn verwanten als voor broers. Draupadi gaf eerst haar mannen en de brahmanen te eten, als een moeder, en zelf at ze wat er overbleef. Elke dag trokken ze met hun bogen het woud in en joegen op wild: de koning naar het oosten, Bhima naar het zuiden, de tweeling naar het westen en het noorden. In het Kamyaka-woud, zonder Arjuna en met verlangen naar hem, reciteerden ze de Veda, zeiden ze hun mantra's op en brachten ze hun offers, en er gingen vijf jaar voorbij.
Lees het hele verhaal in hoofdstuk vijf, Door een spion
In hetzelfde hoofdstuk
Lomasha bij Indra; Dhritarashtra's vrees voor Arjuna; Sanjaya's verslag uit het Kamyaka-woud.