Boek 4 · Hoofdstuk zes, De gouden ganzen
Een dag als een jaar
'Brahmaan,' zei Janamejaya, 'toen Arjuna naar de wereld van Indra was gegaan om wapens te halen, wat deden Yudhishthira en de andere zonen van Pandu toen?'
De Pandava's bleven met Draupadi in het Kamyaka-woud wonen. Op een dag zaten ze met haar op een grasveld, een eenzame plek waar niemand kwam. Ze misten Arjuna, en hun rijk, en ze hadden tranen in hun keel. Bhima zei tegen Yudhishthira:
'Op jouw bevel is Arjuna vertrokken, de man aan wie het leven van de zonen van Pandu hangt. Als hij omkomt, komen de Panchala's om, en wij met onze zonen, en Satyaki en Krishna. Hij is op jouw bevel gegaan, met al het leed dat hij draagt, zonder erbij stil te staan: wat is er erger dan dat? Op zijn armen steunen we allemaal. Door hem denken we dat onze vijanden in de strijd al verslagen zijn en de aarde al van ons is. Om hem, omdat hij zijn boog bij zich had, heb ik in de zaal de zonen van Dhritarashtra en de zonen van Subala niet naar de andere wereld gestuurd. We hebben de kracht in onze armen, Krishna beschermt ons, en toch houden we onze woede in, omdat jij er de wortel van bent. Met Krishna zouden we Karna en de anderen kunnen doden en de hele aarde regeren, met onze eigen armen veroverd. Door jouw zwak voor het dobbelspel zitten we allemaal in nood, al ontbreekt het ons niet aan mannenmoed, en intussen worden de anderen met de schattingen van de koningen steeds sterker.
Lees het hele verhaal in hoofdstuk zes, De gouden ganzen
In hetzelfde hoofdstuk
Brihadashva bij de Pandava's; Nala en Damayanti; de goden als vrijers; de svayamvara.