Naar de inhoud
De Mahabharataopnieuw verteld

Boek 4 · Hoofdstuk achttien

Een tweede berg

Verteld door Vaishampayana, aan koning Janamejaya, tijdens het slangenoffer. Ongeveer 7 minuten lezen.

Bhima boog diep voor zijn broer, de vorst van de apen. 'Niemand is gelukkiger dan ik,' zei hij. 'Ik heb mijn oudere broer gezien. Dat is een grote gunst, en het is genoeg voor me dat ik u zie. Maar doe nog één ding voor me. Ik wil de gestalte zien die u had toen u over de zee sprong. Dan ben ik tevreden, en dan geloof ik wat u zegt.'

Hanuman glimlachte. 'Die gestalte kun jij niet zien, en niemand anders. De tijd was toen anders, en zo is hij nu niet meer. In het krita-tijdperk is de tijd de ene, in het treta-tijdperk een andere, en in het dvapara-tijdperk weer een andere. Dit is een tijd van verval, en die gestalte heb ik nu niet meer. De aarde, de rivieren, de bomen en de bergen, de siddha's, de goden en de rishi's volgen de Tijd, zoals de dingen in elk tijdperk zijn. Hun kracht, hun gestalte en hun macht nemen af en komen weer op. Vraag daarom niet om die gestalte te zien, zoon van Kuru. Ik volg het tijdperk. De Tijd laat zich niet passeren.'

Lees het hele verhaal in hoofdstuk achttien, Een tweede berg

In hetzelfde hoofdstuk

Bhima en Hanuman; de tijdperken; het meer van Kubera; de voortekenen.