Boek 4 · Hoofdstuk tien, Het stof van Kurukshetra
De schoot van de aarde
Van Kurukshetra wees Pulastya de weg naar het noorden, naar Gangadvara en Kanakhala, en naar de bronnen van de Yamuna en de Sindhu, en vandaar naar het oosten.
'Daarna gaat men naar Naimisha, waar de siddha's komen,' zei hij. 'Daar woont Brahma altijd, met de goden. Wie alleen al naar Naimisha verlangt, is de helft van zijn kwaad kwijt, en wie er binnengaat, is het helemaal kwijt. Men moet er een maand blijven, want alle tirtha's van de aarde zijn in Naimisha. Wie er sterft terwijl hij vast, is gelukkig in de werelden van de goden: zo denken de wijzen erover. Naimisha is heilig en rein, altijd.
Verder naar het oosten ligt Varanasi, de hoofdstad van Kashi: wie daar in Avimukta Shiva ziet, de god van de goden, raakt zelfs het kwaad van de moord op een brahmaan kwijt, en wie er sterft, wordt bevrijd. Dan komt Gaya. Daar staat de onvergankelijke banyan, en wat men daar aan de voorouders offert, raakt nooit op. Daar is het meer van Brahma, waar hij een offerpaal oprichtte, en de rivier de Phalgu. Op de berg van Gaya zijn nog altijd de hoefsporen te zien van de koe Kapila en haar kalf. Men moet wensen dat men veel zonen krijgt, zodat er ten minste één van hen naar Gaya gaat, of het paardenoffer brengt, of ter ere van de voorouders een donkere stier vrijlaat.
Lees het hele verhaal in hoofdstuk tien, Het stof van Kurukshetra
In hetzelfde hoofdstuk
Zonder Arjuna; Narada en Pulastya's tirtha's; Kurukshetra en Prayaga.