Boek 3 · Hoofdstuk zes, Het getal is vol
Kristal en water
Samen met Shakuni bekeek Duryodhana de zaal langzaam, van het ene eind tot het andere. Hij zag er hemelse ontwerpen die hij in Hastinapura, de stad die naar de olifant heet, nooit had gezien.
Op een dag, midden in de zaal, kwam hij bij een vloer van kristal. Hij dacht dat het water was en tilde zijn kleren op. Toen hij zag dat hij zich vergist had, liep hij met een somber gezicht verder. Wat later kwam hij bij een vijver van water zo helder als kristal, met lotussen van kristal erin. Hij dacht dat het vaste grond was en viel met kleren en al in het water.
Bhima lachte om hem, en de dienaren van het paleis ook, en toen Arjuna en de tweeling zagen hoe hij erbij stond, lachten ze allemaal mee. Op bevel van de koning brachten de dienaren hem droge, mooie kleren. Duryodhana was spot niet gewend, en hun lachen verdroeg hij niet. Maar hij hield zijn gezicht in bedwang en keek hen niet aan. Daarna tilde hij opnieuw zijn kleren op, alsof hij door water moest waden, en stapte op droge grond, en weer lachten ze allemaal. Tegen een deur die open leek, maar van kristal was en dicht, liep hij met zijn voorhoofd aan. En een deur die openstond, hield hij voor dicht, en hij keerde om.
Lees het hele verhaal in hoofdstuk zes, Het getal is vol
In hetzelfde hoofdstuk
Shishupala's geboorte en de honderd vergrijpen; zijn dood; Vyasa's dertien jaar; Duryodhana in de zaal.